บทที่110 นางแสดง

ทั้งสองเหมือนจะขยันออกเดินทสง ยังไม่ได้ออกมานาน เหมือนกำลังจะออกเดินทางไปเกือบครึ่งหนึ่งของเมืองจิงเฉิงแล้ว ซื้อของที่ไม่เคยซื้อและของที่ไม่ได้ใช้งาน สองมือของเย่หวินถือของเต็ม รู้อย่างนี้ตนเองน่าจะลากฉินหยิ่นมาใช้แรงงาน

“เย่หวิน ลำบากเจ้าหน่อยนะ เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปดื่มชา“

บทที่111การโจมตีครั้งยิ่งใหญ่

สำหรับองค์ชายองค์หนึ่งที่ไร้ซึ้งการโปรดปรานจากท่านพ่อและความรักใคร่ของเสด็จแม่โล่หวินหลานไม่เกรงกลัวจากศักดิ์และยศที่นางมีอยู่ตอนนี้คงไม่ต้องกลัวหลินอ๋องเขาใช้วิธีสกปรกนำทัพทหารมาแย่งจิ่นชื่อไปมิใช่ว่าอยากจะโจมตีพระราชทายาทหรือจิตใจของพระราชทายาทกำลังอ่อนแอเพราะเรื่

บทที่112ความทรงจำที่แสนเจ็บปวด

เสียงกรี๊ดร้องของเย่หวินทำให้ขัดขวางเข้าทั้งสองที่กำลังจูบกันโล่หวินหลานหน้าบางเกินไปคนที่อยู่ข้างนอกมองพวกเขาเต็มถึงแม้จะรู้ว่าพวกเขาไม่กล้าพูดอะไรแต่ว่านางก็ผลักโม่ฉีหมิงออกอย่างหน้าแดงและกระโดดลงมาเองจากรถม้า

โม่ฉีหมิงใช้นิ้วสัมผัสกับมุมปากที่ทิ้งความหอมหว