บทที่11ของขวัญ

สวินเทียนแทบไม่อยากจะเชื่อตอนแรกคิดว่าชัยชนะอยู่ในมือของเวินอ๋องแน่ๆแต่พริบตาเดียวกลับถูกโล่หวินหลานพลิกสถานการณ์กลับมาได้?มันยากที่จะเชื่อได้

โม่ฉีหานไม่รู้ว่าตัวเองถูกพิษอะไรทั้งตัวไร้เรี่ยวแรงไม่มีแรงแม้แต่จะพูดตอนนี้เขาน่าอนาถมาก

สวินเทียนไม่กล้าทำอะไรเพราะตอนนี้โม

บทที่12เจ้าออกไป

“ข้ารู้แล้วเจ้าออกไปก่อนเถอะ”น้ำเสียงของโม่ฉีหมิงปกติ

เย่หวินพยักหน้าแล้วก็ออกไปในห้องหนังสือเงียบลงโม่ฉีหมิงหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านแต่ในใจของเขามันไม่สงบไม่รู้ทำไมถึงได้มีอารมณ์โกรธโม่ฉีหมิงควบคุมมันไม่ได้

เขาปัดหนังสือบนโต๊ะอย่างแรงแล้วใช้หมัดทุบลงไปที่โต๊ะหลังจากนั้

บทที่13นอนร่วมหมอน

โม่ฉีหมิงเข็นรถเข็นกลับไปที่ห้องนอนของเขามืดแล้วแต่ว่าโม่ฉีหมิงยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ไปไหน

เย่เฟิงโผล่ออกจากมามุมมืดเขาเห็นโม่ฉีหมิงนั่งเหม่ออยู่ที่ริมหน้าต่างก็เลยถามว่า:“ท่านอ๋องท่านกำลังกังวลอะไรอยู่?”

โม่ฉีหมิงถอนหายใจโม่ฉีหานเปลี่ยนเป้าหมายไปลงมือกับท่านหมอ