บทที่ 787 เรื่องดี

ฮวาเฉี่ยนเหมียนขยี้จมูก: "ไม่รู้ว่าไอ้เจ้าเด็กพวกนั้นตอนนี้เป็นยังไงบ้าง"

"เจ้าหมายถึงใคร"

"น้องห้ากลับมาบอกว่า ลูกสาวโม่เล่ยดูเหมือนจะชอบต้าเป่า"

ซูโหย่วจิ่นดูไม่พอใจ: "ไอ้คนนี้ไม่ยอมเลิกรา ตัวเองไม่ได้ก็ส่งลูกสาวมาแทนหรือ"

"พรืด~!"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหัวเราะขณะบีบแก้มเขา: "ข้าว่า

บทที่ 788 ข้าจำไม่ได้แล้ว

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นพวกเขายุ่ง จึงไม่เข้าไป บอกว่าจะมาร่วมงานแต่งงาน เดินกลับบ้านตระกูลซูช้าๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ในหมู่บ้านมีม้านั่งและโต๊ะหินหลายตัว

คนแก่ในบ้านที่ว่างก็มานั่งคุยกันที่นี่ เห็นฮวาเฉี่ยนเหมียนก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง เธอก็พยักหน้าตอบทุกคน

วันนี้ป้าหลี่ก็มานั่งคุย

บทที่ 789 บ้านเก่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของแม่พลางยิ้ม แม่ยังคงเป็นเหมือนเดิม ยังพูดว่าเธอพูดเหลวไหลเหมือนแต่ก่อน แม้แม่อาจจะลืมหลายสิ่งไป แต่ก็ยังจำเรื่องสำคัญที่สุดได้

"เฉี่ยนเหมียน ทำไมลูกร้องไห้?"

"แม่ ไม่มีอะไรค่ะ แค่ทรายเข้าตา เดี๋ยวก็หาย"

"ให้แม่ดูหน่อย" แม่พูดพลาง