บทที่ 749 ผู้กระหายเลือด

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองคนที่นอนอยู่บนพื้น เห็นใบหน้าเขียวคล้ำ รู้ว่าถูกพิษ "น้องห้า ไปถอนพิษให้พวกเขา"

น้องห้าเบ้ปากอย่างไม่พอใจ "แม่ พวกเขาเลวร้ายขนาดนั้น ทำไมต้องช่วยด้วย?"

"คนดูเยอะขนาดนี้ เจ้าโง่หรือไง?"

"แต่ว่า..."

ฮวาเฉี่ยนเหมียนกระซิบข้างหู "น้องห้า จะลงมือก็อย่าให้ค

บทที่ 750 เจ้ามาได้อย่างไร

เด็กๆ คิดอย่างจริงจัง "แม่ พวกเรารู้แล้วว่าต่อไปควรทำอย่างไร"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหยิบผ้าเช็ดหน้าจากอก เช็ดน้ำตาให้พวกเขา "ไปหาย่าเถอะ ที่พวกเจ้าหนีออกจากบ้าน ท่านเสียใจมาก"

"ขอโทษค่ะแม่"

"ไปเถอะ"

ซูโหย่วจิ่นอุ้มเพยเล่อเฉิงเข้ามา "พวกเขาไปไหน?"

"ไปหาแม่"

"แม่เพิ่งบ่นเมื

บทที่ 751 อย่ายุ่งกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ต้าเป่าวิ่งออกมาจากค่ายทหาร กอดซูโหย่วจิ่น ฮวาเฉี่ยนเหมียน และคุณย่าซู ตอนนี้เขาไม่มีความคิดเรื่องการวางตัวระหว่างชายหญิงแล้ว พวกเขาล้วนเป็นครอบครัวของเขา

"พ่อ แม่ ย่า ทำไมพวกท่านถึงมาล่ะครับ?"

"ก็คิดถึงลูก คิดถึงหลานสิ เราเลยมา" ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองดูลูกชา