บทที่ 719 ข้าขอร้องให้พวกเจ้ารอหรือ? (ตอนพิเศษ)

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นเกาหยวนหลงไม่ตาม หันไปเห็นเขายังเหม่อ: "ท่านเกา พวกเราต้องไปแล้ว"

"อ๋อๆ มาแล้ว" เกาหยวนหลงรีบก้าวตาม: "พระชายา ท่านเก่งมาก"

"แค่บังเอิญรู้เท่านั้น แต่ต่อไปพวกท่านต้อนรับไม่ใช่แค่ประเทศเพื่อนบ้าน อาจมีคนแบบพวกเขาอีก พวกท่านต้องเรี

บทที่ 720 น้ำมันหมูไม่ไหลสู่ถาดคนอื่น

พวกสตรีในห้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงที่ประตู มองนางกำนัลที่ประตู ถ้าสายตาฆ่าคนได้ คงถูกพวกนางฆ่าไปแล้ว

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองนางกำนัลที่ก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียง: "ข้าเองที่ไม่ให้นางประกาศ ไม่งั้นจะได้ยินคำพูดอันน่าทึ่งของพวกเจ้าได้อย่างไร"

ห้องเต็มไปด้วยสตรี กลิ่นเคร

บทที่ 721 ขอเพียงรักกันจนแก่เฒ่า

ระหว่างทางที่เอ้อร์เป่าและคนอื่นๆ เดินทางไปเมืองหลวงนั้นไม่ราบรื่นนัก มีคนพยายามลอบสังหารพวกเขาอยู่ตลอด หากพวกเขาไม่ได้ผ่านการฝึกฝนในสนามรบมาก่อน คงจะลำบากไม่น้อย

เมื่อพบลำธารเล็กๆ ทุกคนก็ลงจากม้า

เอ้อร์เป่านอนลงบนพื้นหญ้า: "พักสักหน่อย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

รุ่ยฮ