บทที่ 696 พวกเขารังแกข้า

ตอนนี้น้องสี่รู้สึกน้อยใจจนจะร้องไห้: "แม่ ดูพวกเขารังแกข้าสิ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนก็ปวดหัวไม่น้อย คนในบ้านเห็นน้องห้าทำปากยู่ก็ตื่นตระหนกกันใหญ่ ส่วนน้องสี่มักถูกลืม

กอดเขาเข้ามา: "เจ้าก็มีพี่จื้อหลานไม่ใช่หรือ? บอกพี่จื้อหลานไม่ต้องทำอาหารอร่อยให้พวกเขากิน"

"อืม ทำให้น้องห

บทที่ 697 เห็นสาวแล้วลืมน้อง

น้องห้ามองแผ่นหลังของทั้งสองที่จากไป ทำปากยื่น: "คนเห็นสาวแล้วลืมน้อง"

หานเหยี่ยนมองนางอย่างขบขัน เดินเข้ามายื่นมือ: "พี่พาน้องห้าไปเล่นได้ไหม?"

น้องห้าเห็นหานเหยี่ยนก็ยิ้มกว้าง ยื่นมือออกไป: "พี่หานเหยี่ยนดีที่สุดเลย"

"น้องห้า พวกพี่ไม่ดีหรือ?"

"ไม่ดี ไม่พาหนูไปเล

บทที่ 698 โชคชะตาเล่นตลก

ซูโหย่วจิ่นพยักหน้าพลางยิ้ม: "เจ้ายังจำเรื่องที่พวกเราไปขโมยเสบียงได้ไหม"

"จำได้แน่นอน"

"เพราะเสบียงที่เขาดูแลถูกขโมย องค์ชายใหญ่จึงหาข้ออ้างปลดครอบครัวเขาออกก่อนหน้านั้น ทำให้พวกเขารอดพ้นจากหายนะไปได้"

"ไม่มีตำแหน่งแล้วหรือ?"

"ไม่มีแล้ว ก่อนที่องค์ชายจะแย่งชิงอำนาจกัน