บทที่ 661 อีกสองปีนะ

เด็กน้อยทั้งสองคนเอียงคอคิดสักครู่ มองพี่ชายวิ่งไปวิ่งมาแล้วเงยหน้าขึ้น เหมือนกับที่แม่บอก พวกเขาแค่เงยหน้าก็เห็นได้

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นเด็กทั้งสองไม่ร้องไห้แล้ว จึงอุ้มพวกเขาไปนั่งที่ห่างออกไป เงยหน้ามองดอกไม้ไฟบนท้องฟ้า ไม่รู้ว่าซูโหย่วจิ่นกับต้าเป่าได้กินข้าวปีใหม่หรือยัง

บทที่ 662 โหดร้าย

ซูโหย่วจิ่นหมุนหอกในมือแล้วแทงเข้าที่ลำคอของเขา หัวหน้าโจรสลัดทิ้งดาบในมือ กุมคอตัวเองพยายามห้ามเลือด

ข้อมือกระตุก ดึงหอกออก เลือดพุ่งกระเซ็น หัวหน้าโจรสลัดล้มลงหลัง กระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้ง

รองแม่ทัพหลินและรองแม่ทัพเฉานำกำลังเข้ามา เห็นสภาพในนั้นก็ขมวดคิ้ว: "องค์ชาย นี่...

บทที่ 663 อยู่ต่อไป

ต้าเป่ารู้ว่าคนเหล่านี้เหมือนไร้วิญญาณแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรกับพวกเขาก็ไม่มีปฏิกิริยา ไม่ต่อต้าน ไม่ร้องเจ็บ ราวกับทั้งโลกไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาแล้ว

"พ่อ ให้พวกเขาอยู่ที่นี่เถอะ"

"พ่อก็ไม่ได้ตั้งใจจะส่งพวกเขากลับ ให้พวกเขาอยู่ที่นี่ เลี้ยงดูพวกเขาก็ยังพอไหว" พูดพลางลุกขึ้นยืน "พ