บทที่ 635 ระหกระเหิน

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ก็เข้าใจแล้ว เธอไม่คิดจะทำอาหารให้ตลอดทาง พวกเขาจึงต้องกัดฟันกินของในชามให้หมด แม้รสชาติจะเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่ได้รับผลกระทบ ยังคงกินอย่างมีความสุข ยังคีบอาหารให้ทุกคนเป็นระยะ "อย่ากินแต่ข้าว ต้องกินกับข้าวด้วย"

ทุกคนยกเว้นน้องสี่และน้องห้

บทที่ 636 โจรน้ำ

ซูโหย่วจิ่นสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่ค่อยดี จึงบีบมือเธอเบาๆ "มันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว อย่าไปสนใจมันมากเลย"

"ตอนนี้ประเทศหนานเตี้ยนแค่ออกมาอวดดีนิดหน่อย พวกเขาไม่มีเสบียงมากพอที่จะทำสงคราม แค่ขู่เปล่าๆ หวังจะให้พวกเราประนีประนอมเท่านั้น"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนรู้สึกว่าไ

บทที่ 637 พวกเขาไม่ใช่ชาวต้าจิ้ง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนลุกขึ้นสะบัดศีรษะที่ยังมีเสียงอื้ออึง พอลุกขึ้นก็เห็นดาบในมือซูโหย่วจิ่นพุ่งมาทางเธอ เธอไม่หลบ ปล่อยให้ดาบเฉียดแก้มบินไปด้านหลัง

หันไปเห็นโจรญี่ปุ่นล้มอยู่บนพื้น เสียงระเบิดเมื่อครู่ทำให้เธอหูอื้อชั่วคราว ถ้าไม่ใช่เพราะซูโหย่วจิ่น เธอคงไม่ตายก็บาดเจ