บทที่ 634 ไม่กินจะหิว

เรือกำลังจะออก ทั้งสองพาเด็กๆ กลับเข้าห้องพัก ต้าเป่าและเด็กๆ พักอยู่ในห้องเดียวกัน

หย่าหลานพาน้องสี่และน้องห้าไป ในห้องเหลือแค่ซูโหย่วจิ่นและฮวาเฉี่ยนเหมียนสองคน ซูโหย่วจิ่นนั่งพิงที่แท่นข้างหน้าต่างเรือ เฟอร์นิเจอร์พวกนี้ถูกยึดติดตาย ไม่ต้องกังวลว่าจะเคลื่อนที่ตอนเรือแล่น

บทที่ 635 ระหกระเหิน

ทุกคนได้ยินคำพูดนี้ก็เข้าใจแล้ว เธอไม่คิดจะทำอาหารให้ตลอดทาง พวกเขาจึงต้องกัดฟันกินของในชามให้หมด แม้รสชาติจะเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่ได้รับผลกระทบ ยังคงกินอย่างมีความสุข ยังคีบอาหารให้ทุกคนเป็นระยะ "อย่ากินแต่ข้าว ต้องกินกับข้าวด้วย"

ทุกคนยกเว้นน้องสี่และน้องห้

บทที่ 636 โจรน้ำ

ซูโหย่วจิ่นสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่ค่อยดี จึงบีบมือเธอเบาๆ "มันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว อย่าไปสนใจมันมากเลย"

"ตอนนี้ประเทศหนานเตี้ยนแค่ออกมาอวดดีนิดหน่อย พวกเขาไม่มีเสบียงมากพอที่จะทำสงคราม แค่ขู่เปล่าๆ หวังจะให้พวกเราประนีประนอมเท่านั้น"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนรู้สึกว่าไ