บทที่ 60 ตาเป็ด

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมาถึงหน้าร้านยาเหรินจี้ วันนี้ร้านยาเหรินจี้มีคนค่อนข้างเยอะ ยังไม่ถึงเที่ยงก็มีคนมาเข้าแถวรอตรวจโรคหลายคนแล้ว

เด็กช่วยงานที่เคยต้อนรับเธอวันนี้ก็ยุ่งเป็นพิเศษ กำลังดูหม้อยาที่ต้มอยู่ข้างเตา ทั้งร้านเต็มไปด้วยกลิ่นสมุนไพร พอได้กลิ่นนี้เธอก็คิดถึงเพื่อนสนิท

เถ้าแก่ห

บทที่ 61 นางนี่เป็นปีศาจไปแล้วหรือไง

โอ๋หยางจื่อเยว่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เพราะความคิดเรื่องบ่อนนี้เป็นของนางเอง ถ้าฮวาเฉี่ยนเหมียนรู้เข้าคงหัวเราะเยาะแน่ๆ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองสีหน้าที่ดูกระอักกระอ่วนของนาง "ความคิดเรื่องบ่อนนี้ไม่ใช่เจ้าเป็นคนคิดหรอกหรือ"

"เอ่อ..." โอ๋หยางจื่อเยว่รู้สึกหงุดหงิด น

บทที่ 62 เลี้ยงข้าวเด็กๆ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนกินข้าวเสร็จก็ไม่รีบออกไป นางใช้หินเคาะเปลือกแปะก๊วยที่ซื้อกลับมาเบาๆ เอาเนื้อในออกมา

หลังจากเคาะแปะก๊วยออกมาหมดแล้ว ก็ต้มน้ำเดือดแล้วเทแปะก๊วยลงไปแช่ เพื่อให้ลอกเยื่อหุ้มเนื้อออกได้ง่ายขึ้น

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนำกระเพาะหมูที่หมักเกลือไว้เมื่อวานใส่ลงในหม้อทั้ง