บทที่ 553 โอ๋หยางเจียชื่อ

โอ๋หยางเจียชื่อยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าซูโหย่วจิ่น ไม่พูดอะไรและไม่ยอมลุกขึ้น

เอ้อร์เป่ามองเขาแล้วดึงแขนเสื้อของซูโหย่วจิ่น: "พ่อ"

ซูโหย่วจิ่นก้มมองเอ้อร์เป่า: "เป็นอะไร?"

"พ่อ เขาจะนำพาความยุ่งยากมาใช่ไหม?"

"ใช่" ซูโหย่วจิ่นไม่เคยปิดบังเรื่องพวกนี้จากลูกๆ

ต้าเป่ามองโ

บทที่ 554 ข้าติดค้างเจ้าโคมไฟแก้วดอกหนึ่ง

โอ๋หยางเจียชื่อพยักหน้า: "ข้าจะกลับไปแสร้งป่วย บอกว่าตกใจเกินไป และรบกวนแม่ทัพซูส่งข่าวถึงท่านพ่อของข้า ให้ท่านจัดการส่งคนกลับเมืองหลวงอย่างลับๆ เพื่อสอนวรยุทธ์และความรู้ให้ข้า"

คราวนี้ซูโหย่วจิ่นไม่ปฏิเสธ: "เสวี่ยนจู้"

เสวี่ยนจู้หยุดรถม้า: "นายท่าน"

"พ

บทที่ 555 ความโศกเศร้าของจักรพรรดิ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนอนมองเขา: "คราวนี้ไปราบรื่นหรือไม่?"

"ไม่ค่อยราบรื่น มีเหตุการณ์เล็กๆ เกิดขึ้น"

"หืม?" ฮวาเฉี่ยนเหมียนจะลุกขึ้นตรวจดูว่าเขาบาดเจ็บหรือไม่ แต่ถูกเขากดไว้ ให้นางนอนลง แล้วจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย

"ข้าไม่เป็นไร" พอมือของซูโหย่วจิ่นอุ่นขึ้น เขาก็จับมื