บทที่ 551 รัฐทายาทแห่งอ๋องอู่ชิน

ซูโหย่วจิ่นให้อวี้จู้พาคนกลับบ้านตระกูลเว่ยก่อน ส่วนตัวเองสั่งชาหนึ่งกาจากเถ้าแก่แล้วนั่งรออู๋ป๋อฮั่นอยู่ชั้นบน

เมื่ออู๋ป๋อฮั่นขึ้นมาชั้นบนและเห็นเขา ก็พูดว่า: "ข้าก็เดาว่าต้องเป็นท่าน"

ซูโหย่วจิ่นเงยหน้ามอง: "นานแล้วที่ไม่ได้พบท่านขุนนางอู๋"

อู๋ป๋อฮั่นนั่งลงตรง

บทที่ 552 อย่าไว้ชีวิต

ซูโหย่วจิ่นอยากจะกลอกตาด้วยความระอา พวกนี้สมองมีปัญหาหรืออย่างไร พูดความจริงก็ไม่มีใครเชื่อ เมื่อเป็นเช่นนี้เขาก็จะไม่ออมมือแล้ว

"เสวี่ยนจู้ ไม่ต้องออมมือ"

ซูโหย่วจิ่นออกมาไม่ได้พกอาวุธ หลังจากฆ่าคนหนึ่งก็แย่งดาบมา เสวี่ยนจู้ช่วงนี้ได้ฝึกวรยุทธ์กับซูโหย่วจิ่นและฮวาเฉี่ยนเห

บทที่ 553 โอ๋หยางเจียชื่อ

โอ๋หยางเจียชื่อยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าซูโหย่วจิ่น ไม่พูดอะไรและไม่ยอมลุกขึ้น

เอ้อร์เป่ามองเขาแล้วดึงแขนเสื้อของซูโหย่วจิ่น: "พ่อ"

ซูโหย่วจิ่นก้มมองเอ้อร์เป่า: "เป็นอะไร?"

"พ่อ เขาจะนำพาความยุ่งยากมาใช่ไหม?"

"ใช่" ซูโหย่วจิ่นไม่เคยปิดบังเรื่องพวกนี้จากลูกๆ

ต้าเป่ามองโ