บทที่ 455 ผักถูกทำลาย

แม้ว่าตอนนี้อากาศจะเย็นลงแล้ว แต่แดดกลางวันก็ยังร้อนอยู่ ผ้าที่ซูโหย่วจิ่นตากไว้หลังมื้อเที่ยงก็แห้งแล้ว

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเพื่อความปลอดภัยจึงทาน้ำมันหอมระเหยที่ข้อเท้าและข้อมือของทุกคน เผื่อมีที่ตกหล่น

"โหย่วจิ่น ข้าไปกับพวกนายด้วยนะ"

"ไม่ต้องหรอก บนเขามียุงเยอะ พวกเรามีคนเ

บทที่ 456 ไม่มีหลักฐาน

ลูกหมาป่าวิ่งไปหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง มันเดินวนเวียนไปมาที่หน้าประตู ส่งเสียงหอนเป็นระยะ ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงต่างพากันออกมาดูด้วยความสงสัย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองบ้านหลังนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะ คิดในใจว่า "สวรรค์มีประตูไม่ยอมเข้า นรกไม่มีประตูกลับอยากจะบุกเข้าไป!"

ด้านซูโหย่วจิ

บทที่ 457 คิดว่าข้าเป็นแมวป่วยหรือ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนกอดอกมองสองคนที่วิ่งโซเซออกมา ด้านหลังเป็นลูกหมาป่า "กลับมาเถอะ"

หมาป่าหลายตัวเก็บท่าทางดุร้าย วิ่งกลับมานั่งเรียบร้อยข้างฮวาเฉี่ยนเหมียนและซูโหย่วจิ่น คนรอบข้างต่างพากันทึ่ง เลี้ยงหมาป่าให้เชื่อฟังเหมือนสุนัข มีแต่ตระกูลซูนี่แหละที่ทำได้

"นางฮว