บทที่ 44 อะไรควรเก็บก็เก็บ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองสาวน้อยที่เหนียวหนึบเหมือนพลาสเตอร์ยา จับข้อมือเธอแล้วบิดไปด้านหลัง

สาวน้อยร้องด้วยความเจ็บปวด "เจ็บๆๆ เบาหน่อย"

ชายหน้าอ้วนรีบวิ่งเข้ามา "คุณผู้หญิง ขอความกรุณาปรานีด้วย เถ้าแก่แค่ซุกซนไปหน่อย ไม่ได้มีเจตนาร้าย"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนผลักเธอไปข้างหน้าแล้วป

บทที่ 45 เถ้าแก่ ภรรยาสกุลซูเข้าเมืองแล้ว

นาฬิกาชีวิตปลุกฮวาเฉี่ยนเหมียนตื่นตรงเวลาตอนฟ้าสาง ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าปลุกเด็กทั้งสาม แล้วเริ่มการฝึกของวันนี้

เอ้อร์เป่าทำท่าอบอุ่นร่างกาย "แม่ ปวดไปทั้งตัวเลย"

"ปวดเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้ออกกำลังกายนาน พอมาออกกำลังมากๆ ทันที กล้ามเนื้อจะเมื่อยล้า อดทน

บทที่ 46 จวิ้นจู่เฉาหยาง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเดินไปที่ลานหลังบ้าน ที่นั่นมีพ่อครัวกว่าสิบคนยืนอยู่ พร้อมกับเตาไฟและโต๊ะหนึ่งตัวที่วางวัตถุดิบทั้งหมดที่ต้องใช้

ฮวาเฉี่ยนเหมียนอดชื่นชมไป๋จุ้นอี้ไม่ได้ เพียงคืนเดียวเขาหาพ่อครัวมาได้กว่าสิบคน ประสิทธิภาพการทำงานนี้สูงมาก ซึ่งเธอก็ชอบมาก

ไป๋จุ้นอี้ตามเธอม