บทที่ 342 ใช้มีดยังไม่เป็น แล้วขึ้นสนามรบได้อย่างไร

ฮวาเฉี่ยนเหมียนคิดอย่างนั้นแล้วหันไปถามคุณย่าซู "แม่ ผักที่ปลูกในสวนหลังบ้านออกผลแล้วหรือยังคะ"

"ออกบ้างแล้ว บางอย่างก็สูงมาก แม่ก็ไม่รู้จะกินยังไง ยังอยู่ในแปลงนั่นแหละ"

"แม่ พวกท่านจัดการต่อไปก่อนนะคะ หนูจะกลับไปดู" พูดจบก็ออกจากครัวเตรียมจะอ

บทที่ 343 ผมพร้อมตลอดเวลา

ซูโหย่วจิ่นได้กลิ่นหนังหมูเปรี้ยวเผ็ด "เฉี่ยนเฉี่ยน นี่อร่อยไหม"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหยิบตะเกียบคู่สะอาด คีบหนังหมูชิ้นหนึ่งยื่นไปที่ปากเขา "ลองชิมดู รสชาติจะแปลกหน่อย"

ซูโหย่วจิ่นมองหนังหมูที่เธอยื่นมาที่ปาก อ้าปากกินเข้าไป พอกินเข้าไปก็ขมวดคิ้ว รสชาติแบบนี้ เขาไม่รู้จะอธิบ

บทที่ 344 ที่แท้พวกเจ้าก็รู้ว่าเขาเป็นพ่อ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนกลอกตา ไอ้คนนี้ให้หน้าไม่ได้จริงๆ พอให้หน้าหน่อยก็ได้ใจ

รู้สึกว่าคอและไหล่ไม่ปวดแล้ว "พอแล้ว ได้แล้ว"

"ย่า พวกเรากลับมาแล้ว"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้ยินเสียงเอ้อร์เป่าดังมาจากข้างนอก ใบหน้าเผยรอยยิ้มอบอุ่น ลูกชายทั้งสามของเธอกลับมาแล้ว ไม่ทันที