บทที่ 295 อย่าปิดบัง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ คนอื่นๆ ยืนอยู่ด้านหลัง แม้จะถูกด่าก็เงียบไม่ส่งเสียง ทำให้ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองพวกเขาด้วยสายตาต่างไป

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเลือกเสื้อผ้าและรองเท้าถุงเท้ามากมาย ให้พวกเขาส่งไปที่โรงแรมหวั่นหลี่ เถ้าแก่พยักหน้ารับ บอกว่าจะส่งทันที

พาคนด้านหลังกลับโรงแร

บทที่ 296 ฉันถูกใจเจ้า

"นายหญิง" หญิงสาวเอ่ยปากดึงความคิดของฮวาเฉี่ยนเหมียนกลับมา

"เข้าใจทุกอย่างแล้วใช่ไหม?" ฮวาเฉี่ยนเหมียนหันไปมอง

"ค่ะ หม่อมฉันชื่อลั่วหหย่าเซียน เขาคือน้องชายของหม่อมฉัน ลั่วหานเหยี่ยน บิดาของพวกเราเป็นหมอหลวง วันหนึ่งบังเอิญได้พบกับองค์ชายใหญ่ เขาบังคับให้บิดายกหม่อมฉันให้เป็

บทที่ 297 ความทรงจำกลับคืนมา

ทหารที่ขับรถม้าไม่กล้าหัวเราะอีก หยิกขาตัวเองทีหนึ่ง กลั้นเสียงหัวเราะไว้สุดความสามารถ

ซูโหย่วจิ่นรู้สึกว่ามุมปากตัวเองกระตุก เขาควรจะดีใจหรือเสียใจดี?

"ข้ากลัวว่าแม่เจ้าจะไม่ชอบข้า?"

"อืม...พวกเราช่วยท่านเอง" เอ้อร์เป่าพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ต้าเป่าเห็นน้องชายทั้งสองพยา