บทที่ 272 ชินซวงซวงและเสี่ยวเผิงเผิง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่อยากนำเรื่องยุ่งยากกลับไปที่โรงแรม จึงต้องหาที่สักแห่งจัดการกับคนที่ตามหลัง เมื่อเจอถนนที่มีคนน้อย จึงเดินเข้าไป

คนที่ตามหลังเห็นว่าถึงเวลาเหมาะ จึงวิ่งมาด้านหน้าล้อมนางไว้

ชายหนุ่มสะบัดพัดด้วยท่าทางที่คิดว่าเท่: "คุณหนู ไม่ทราบว่าจะไปไหนหรื

บทที่ 273 เว่ยเต๋อหมิง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนั่งลงพร้อมทั้งสามคน: "คุณหวั่น นี่คือคนวาดแบบบ้านที่ท่านพูดถึงใช่ไหม?"

ชายชราค้อมคำนับ: "ข้าน้อยชื่อเว่ยเต๋อหมิง"

"ขอคารวะท่านเว่ย"

หวั่นวางเห็นทั้งสองรู้จักกันแล้วจึงพูด: "คุณนายซู ร้านนี้เขายอมลดให้หนึ่งร้อยตำลึง"

เป็นไปตามที่นางคิด ลดหนึ่งร้อยตำลึงคงเป

บทที่ 274 โจร

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองเถี่ยหนิวที่คุกเข่าอยู่บนพื้น: "ลุกขึ้นเถอะ"

ตอนนั้นคุณย่าซูเดินออกมาจากห้อง: "เฉี่ยนเหมียน ป่านนี้แล้ว ทำไมอาจารย์เจียงกับเด็กๆ ยังไม่กลับมา?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเงยหน้ามองท้องฟ้า มันดึกมากแล้ว เช้านี้บอกพวกเขาว่าบ่ายจะกลับมากินข้าว คงไม่มีทางลืม

"แม่ อย่าเพิ่งกังวล