บทที่ 251 นี่คือสิ่งที่สวรรค์ชดเชยให้ฉัน

ทุกคนที่นั่งอยู่รู้สึกอบอุ่นใจหลังจากได้ฟังเธอพูดจบ พวกเขากังวลว่าเธออาจจะไม่พอใจกับอาหาร จึงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนแบ่งอาหารให้เด็กๆ: "กินข้าวกันเถอะ"

ทุกคนกินข้าวกันอย่างเงียบๆ ไม่กล้าส่งเสียงดัง ฮวาเฉี่ยนเหมียนถอนหายใจอย่างจนปัญญา คิดว่าคร

บทที่ 252 โรงเลี้ยงกระต่ายใหญ่โตขนาดนั้น

ป้าซุนไปส่งเธอถึงบ้าน ช่วงนี้ป้าหลี่ต้องไปดูแลหลี่เหลียงที่ในเมือง จึงจ้างป้าซุนมาช่วยดูแลบ้าน

ป้าซุนก่อนหน้านี้ยังแปลกใจ ถึงจะเป็นแบบนี้ บ้านตระกูลหลี่ก็ยังมีลูกสะใภ้ไม่ใช่หรือ

"คุณย่าซู บอกฉันตามตรงเถอะ เรื่องบ้านตระกูลหลี่นี่มันยังไงกันแน่"

"อย่าไปซัก

บทที่ 253 ก็โง่อยู่เหมือนกัน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเป็นห่วงคุณย่าซู นอนไม่ค่อยหลับทั้งคืน ตื่นแต่เช้ามืด แม้จะฝึกกับเด็กๆ แต่ก็ใจลอย

ต้าเป่าเดินมาจับมือเธอ: "แม่ แม่เป็นห่วงย่าหรือ?"

"ใช่จ้ะ ย่ากลับไปคนเดียว แม่ไม่ค่อยสบายใจ"

ซานเป่าก็เดินมาข้างๆ เธอ: "แม่ เดี๋ยวพวกเราไปโรงเรียนเองก็ได้ แม่กลับไปดูย่า