บทที่ 163 ความรู้จริง

ส่งหวั่นซานกลับไปแล้วก็ถึงเวลาเลิกเรียนของเด็กๆ ฮวาเฉี่ยนเหมียนและคุณย่าซูต่างถือกล่องอาหารคนละสองกล่องไปที่หน้าโรงเรียน พอไปถึงสักครู่เด็กๆ ก็เดินออกมา

ถังคุนและเด็กอีกสามคนเห็นฮวาเฉี่ยนเหมียนกับคุณย่าซูก็รีบเข้ามาคำนับ: "สวัสดีคุณย่าซู สวัสดีคุณนายซู"

"สวัสดี" พูดจบก็ส่งก

บทที่ 164 เจ้าไปไม่ได้

วันรุ่งขึ้นตอนบ่าย ฮวาเฉี่ยนเหมียนไปรับต้าเป่าและเพื่อนๆ เลิกเรียน พรุ่งนี้เป็นวันหยุด พวกเขาจะกลับหมู่บ้านเหม่ยหลี่ พอเห็นเด็กทั้งสามออกมา ฮวาเฉี่ยนเหมียนก็ส่งกล่องอาหารให้ต้าเป่า: "ต้าเป่า เอาไปให้อาจารย์ของพวกเจ้า บอกท่านว่าพวกเรากลับหมู่บ้านแล้ว"

ต้าเป่ารับกล่องอาหารแล้

บทที่ 165 ทุกอาชีพมีคนเก่ง

คุณย่าซูก็ไม่คิดว่าจะถูกขโมย: "นี่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่พูดอะไร เงินของใครก็ไม่ได้มาจากลม เธอก็ช่วยทุกคนไม่ได้ เธอยังไม่ถึงขั้นรวยล้นฟ้าที่จะใช้เงินอย่างไม่คิด

เอ้อร์เป่ายังคงร่าเริงและกระตือรือร้นเหมือนเดิม นั่งรถวัวก็มองโน่นมองนี่ ไม่เคยรู้สึกเบื่