บทที่ 37 แผนที่

หยางคนขายเนื้อกำลังจะเดินออกไป ซูยินรั้งเขาไว้

"เดี๋ยวก่อน"

หยางคนขายเนื้อพยักหน้า

ทั้งสามคนนั่งยองๆ หลังพุ่มไม้ รอเงียบๆ รอนานถึงสองถ้วยชา

ซูยินสังเกตรอบข้างนาน เมื่อแน่ใจว่ากลุ่มคนที่ไล่ล่าจากไปแล้ว จึงลุกขึ้นเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้

เธอนำผ้าสามผืนที่เตรียมไว้ออกมา แจกให้หยางต

บทที่ 38 การต่อสู้

"ถ้าพวกเขาอยู่ในค่าย ไม่ทำอะไรเลย แต่กลับได้เงิน นานไปคนจะขี้เกียจ เคยชินกับการได้ของฟรี ส่วนคนที่ทำงาน เสี่ยงอันตราย แต่ต้องแบ่งผลตอบแทนให้คนอื่น นี่ไม่ยุติธรรมกับคนที่ขยันทำงาน"

"นานไปคนขี้เกียจ คนที่ได้ของฟรีในกลุ่มจะยิ่งมีมากขึ้น ตอนนั้นกลุ่มของเราก็ไปได้ไม่ไกล จิตใจคนก็จะแ

บทที่ 39 ไม่มีผู้รอดชีวิต

แม่ของต้าจ้วงถูกตราหน้าว่าเป็นคนอกตัญญูทันที

"ข้าว่า แม่ต้าจ้วงโดนตีก็สมควรแล้ว"

"ข้าว่า ตียังเบาไปด้วยซ้ำ"

"คนเราไม่ควรไร้น้ำใจ" ผู้อาวุโสของตระกูลส่ายหน้าอย่างผิดหวัง มองครอบครัวต้าจ้วงด้วยสายตาไม่พอใจ

แม่ของต้าจ้วงมองรอบๆ สังเกตสายตาของทุกคนที่มองมา ใจหายวาบ รู้ตัว