บทที่ 35 การปล้น

ซูยินจำได้ทันทีว่าชายทั้งห้าคนนี้คือคนจากกลุ่มที่ปลอมตัวเป็นผู้อพยพก่อนหน้านี้

ไม่ใช่แค่เธอที่จำได้ หัวหน้าหมู่บ้านและคนอื่นๆ หลายคนก็จำพวกเขาได้เช่นกัน

หัวหน้าหมู่บ้านไม่กล้าประมาท ก้าวออกไปเจรจา "พวกท่านมีธุระอะไรหรือ?"

ชายหนุ่มท่าทางอำมหิตยิ้ม สายตากวาดมองฝูงชนอย่างไม่เกรงใจ

บทที่ 36 สู้หนึ่งต่อสี่

ภายใต้การกระตุ้นของหยางต้าซานและหยางคนขายเนื้อ คนที่เดิมทีไม่อยากต่อสู้ต่อก็กลับมามีกำลังใจขึ้นมาทันที ไม่กล้าประมาท

เมื่อชายทั้งสองเห็นเช่นนั้น ก็รู้สึกร้อนใจ การโจมตีก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งสองคนยืนหันหลังชนกัน ไม่ให้ซูยินมีโอกาสโจมตีจากด้านหลังได้เลย

เมื่อไม่มีโอก

บทที่ 37 แผนที่

หยางคนขายเนื้อกำลังจะเดินออกไป ซูยินรั้งเขาไว้

"เดี๋ยวก่อน"

หยางคนขายเนื้อพยักหน้า

ทั้งสามคนนั่งยองๆ หลังพุ่มไม้ รอเงียบๆ รอนานถึงสองถ้วยชา

ซูยินสังเกตรอบข้างนาน เมื่อแน่ใจว่ากลุ่มคนที่ไล่ล่าจากไปแล้ว จึงลุกขึ้นเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้

เธอนำผ้าสามผืนที่เตรียมไว้ออกมา แจกให้หยางต