บทที่ 300 จุดจบของตระกูลเหิง

นายบ่าวสองคนจากไปอย่างเงียบๆ เมื่อถึงที่ไม่มีคน เสี่ยวเซียงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ฟูเหริน ทำไมไม่ให้บ่าวสั่งสอนพวกที่นินทาลับหลังพวกนั้น"

"สั่งสอนแล้ว จะได้อะไร?" ดวงตาเหิงโย่วอี้วาบแววเยาะหยัน มุมปากมีรอยยิ้มขมขื่น "คนที่ทำให้ข้าอับอาย ไม่ใช่พวกนาง"

เสี่ยวเซียงอึ้งไป

บทที่ 301 ค่ายทหารฆ่า

"นอกจากจะได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้แล้ว ยังสามารถลบรอยด่างในชีวิตได้อย่างถูกต้องตามครรลองครองธรรม นับว่าได้ประโยชน์สองต่อ"

"อ๋อ ไม่ใช่ เป็นสามต่อต่างหาก เขายังสามารถยกหญิงที่รักให้เป็นภรรยาเอกได้อีกด้วย"

ซูยินพูดไปเรื่อยๆ ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกหมดคำพูด

อ๋องซุ่นอี้คนนี้ช่างไร้

บทที่ 302 ถูกเล็งเป้า

หัวหน้าสงสัยในใจ เต็มไปด้วยคำถาม แต่ทำตามความต้องการของอีกฝ่าย สั่งให้คนด้านล่างพาซูซิ่นหยางขึ้นมา

ซูซิ่นหยางถูกพาขึ้นมาบนแท่นสูง โคลนผสมเลือดเปื้อนเต็มใบหน้า เหลือเพียงดวงตาคู่ใหญ่ที่แดงก่ำและเปล่งประกายดุร้าย

ชายผู้มีกลิ่นอายความเป็นหญิงมองเด็กที่สกปรกทั้งตัวตรงหน้า หยิบผ