บทที่ 299 ฟูเหรินเหิงโย่วอี้

"ไอ้โง่!" อ๋องซุ่นอี้จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา "ครั้งแรกมีร่องรอยให้ตาม เจ้าก็ตามไป ครั้งที่สอง เจ้ายังโง่จนถูกหลอกอีก คนคนหนึ่งจะทำแบบเดียวกันสองครั้งได้อย่างไร พอมาถึงเมืองหลวง เจ้ายังไม่รู้สึกว่าผิดปกติ โง่พอที่จะไปทางเหนือต่อ สมองเจ้าโดนลาเตะหรือไง?!"

"ข้าน้อยสมควรตา

บทที่ 300 จุดจบของตระกูลเหิง

นายบ่าวสองคนจากไปอย่างเงียบๆ เมื่อถึงที่ไม่มีคน เสี่ยวเซียงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ฟูเหริน ทำไมไม่ให้บ่าวสั่งสอนพวกที่นินทาลับหลังพวกนั้น"

"สั่งสอนแล้ว จะได้อะไร?" ดวงตาเหิงโย่วอี้วาบแววเยาะหยัน มุมปากมีรอยยิ้มขมขื่น "คนที่ทำให้ข้าอับอาย ไม่ใช่พวกนาง"

เสี่ยวเซียงอึ้งไป

บทที่ 301 ค่ายทหารฆ่า

"นอกจากจะได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้แล้ว ยังสามารถลบรอยด่างในชีวิตได้อย่างถูกต้องตามครรลองครองธรรม นับว่าได้ประโยชน์สองต่อ"

"อ๋อ ไม่ใช่ เป็นสามต่อต่างหาก เขายังสามารถยกหญิงที่รักให้เป็นภรรยาเอกได้อีกด้วย"

ซูยินพูดไปเรื่อยๆ ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกหมดคำพูด

อ๋องซุ่นอี้คนนี้ช่างไร้