บทที่ 244 หญ้าถัวซานเฉาถูกแย่ง

"พวกเจ้ากำลังกินอะไร?" เสียงของซูซิ่นจื้อดังขึ้นทันที มีน้ำเสียงคาดคั้น

ได้ยินคำนั้น ร่างของน้องชายซูซิ่นกวงสั่นวูบ รีบยกมือปิดเสื้อผ้าตัวเอง พยายามปิดของที่ซ่อนไว้ข้างใต้ให้มิดชิดขึ้น ซูซิ่นจื้อเห็นท่าทางนั้น ยิ่งแน่ใจในใจ ใต้เสื้อผ้าพวกเขาต้องซ่อนอะไรบางอย่างแน่!

บทที่ 245 แผนสำเร็จ

ได้ยินคำนั้น คุณย่าซูอดบ่นไม่ได้ "พวกผีห่าหิวโซ ของนิดเดียวก็เก็บไว้ไม่อยู่!"

ตอนนั้น หลูซื่อเอ่ยปากแนะนำ "แม่ ในเมื่อของนี่หาได้ในป่า พรุ่งนี้พวกเราค่อยเข้าป่าหา บางทีอาจหาได้อีกเยอะ ข้าว่าคนที่รู้ว่ากินได้ยังน้อย โอกาสหาในป่าต้องมีมาก!"

คุณย่าซูฟังแล้วเห็นด้วย สีหน้าดีขึ้นม

บทที่ 246 ความสิ้นหวังของตระกูลซู

ฟ้าเริ่มสาง ผู้คนที่หลบภัยและนอนข้างถนนทยอยตื่นขึ้น ส่วนใหญ่ต้องการเดินทางแต่เช้าขณะที่อากาศยังเย็นสบาย

บางคนเดินผ่านที่ครอบครัวซูอยู่ เพียงแค่มองแวบเดียวแล้วก็เดินจากไป

บางคนหยุดเดินและมองพวกเขาอย่างละเอียด

"พ่อ แม่ ดูคนพวกนั้นสิ พวกเขาตายแล้วหรือเปล่า?" เด็กคน