บทที่ 237 จุดน่าสงสัยมากมาย

มีคนเห็นซูยินและอีกสามคนยืนอยู่ข้างๆ ไม่ขยับ จึงรวบรวมความกล้าเดินเข้ามา

"พวกท่านจะเอาของพวกนั้นไหม?" คนนั้นมองสัมภาระข้างศพใกล้ๆ พวกเขาด้วยสายตาโลภมาก

"ไม่เอา"

พอได้ยินสองคำนี้ คนนั้นก็รีบเก็บสัมภาระทั้งหมดไปทันที

ซูยินกวาดตามองศพในศาลเจ้า สายตาหยุดอยู่ที่ศพยี่สิบศพนั

บทที่ 238 ผู้หญิงคนนั้นมีปัญหา

ป้าเบิกตากว้าง มองใบหน้าที่ดูประสาทและน่าขนลุกของเธอด้วยความหวาดกลัว กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว พูดปลอบด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย "บางที...บางทีเจ้าอาจจะตาฝาดไปก็ได้"

แต่ผู้หญิงคนนั้นยืนยันอย่างหนักแน่น "ไม่! ข้าไม่ได้ตาฝาด! ที่นั่นมีผีจริงๆ! ผีนั่นแหละที่ฆ่าพวกเขา! นอกจากผี

บทที่ 239 วัตถุลึกลับ

"ตึง"...

ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน น้ำตาคลอหน่วย ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง ก้มหัวคำนับซูยินซ้ำๆ

เธอพูดเสียงสะอื้น "ขอคุณหนูโปรดเมตตา พาข้าไปด้วยเถิด ญาติพี่น้องข้าไม่เหลือใครแล้ว ข้าเหลือเพียงลำพัง ถ้าเดินทางคนเดียว คงไปไม่ถึงสิบลี้ก็จะ... ขอร้องคุณหนูโปรดสง