บทที่ 217 คนนั้นคือพ่อของข้า

ในห้อง แม่ซูและซูเป่าจูทนไม่ไหวอีกต่อไป พูดสิ่งที่อัดอั้นในใจออกมา

"ยินยิน คนที่เราเจอเมื่อกี้เป็นพ่อของเจ้าจริงหรือ?" แม่ซูถามอย่างร้อนใจ

ซูเป่าจูก็ถามตาม "ยินยิน คนนั้นเป็นพี่ชายข้าจริงหรือ?"

ซูยินมองสองคนที่ยังกำลังย่อยข้อเท็จจริงที่ว่าพ่อผู้ภักดีต่อพ่อแม่ของเธอไ

บทที่ 218 การตักเตือน

ซูเสี้ยวจงส่งเสียงฮึในหน้าที่มืดครึ้ม "ดูเหมือนว่า คำที่ข้าพูดกับเจ้าตอนเที่ยง เจ้าไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักคำ!"

หวังเอ้อร์หม่าชะงักงัน พยายามนึกถึงสิ่งที่ผู้จัดการคนที่สองพูดตอนเที่ยง แต่ในหัวกลับว่างเปล่า ยิ่งร้อนใจอยากรู้คำตอบ ก็ยิ่งคิดอะไรไม่ออก

เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามหน้าผา

บทที่ 219 พบกับต้าหยา

ต้าหยาถือเงินที่ซูเสี้ยวจงให้ เดินออกจากบริษัท

คนในบริษัทเห็นเธอ ต่างยิ้มแย้มทักทาย

เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขามองเธอด้วยสายตาดูถูก หรือพูดให้ถูกต้องคือมองเธอเหมือนสินค้า

ตั้งแต่คุณลุงซูได้เป็นผู้จัดการคนที่สองรักษาการ ทุกคนก็เปลี่ยนท่าที ไม่มีใครกล้าตะโกนสั่งเธออีก

"เสี่ยว