บทที่ 167 ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าเมือง

ผู้คนทยอยอาบน้ำเสร็จ แล้วรวมกลุ่มกันเดินลงเขา

"แม่ อาสาว พวกท่านลงไปก่อนเถอะ หนูจะรออีกหน่อย"

"ได้"

ในยามเมา ฟ้าเริ่มสาง ซูยินมองเห็นสภาพสระน้ำ จะว่าไงดี น้ำไม่ใสเหมือนตอนแรกแล้ว แต่ถ้าทิ้งไว้ให้ตกตะกอน ก็จะค่อยๆ ใสขึ้น

พวกเธอกลุ่มสุดท้ายในที่สุดก็อาบน้ำเสร็จ

บทที่ 168 ลุงใหญ่มีไข้สูง

คนอื่นๆ เห็นแล้ว ไม่ต้องสั่ง ต่างก็ค้นหาใบไห่จากสัมภาระ ทำตามซูยิน จุดใบไห่ บางคนถือไว้ในมือ บางคนเอาเชือกผูกไว้ที่ขอบรถม้า

ควันจากการเผาใบไห่ลอยฟุ้งกระจาย ล้อมรอบตัว

ควันที่เคยรู้สึกว่าแสบจมูก ตอนนี้ทุกคนอยากให้ควันแบบนี้ล้อมรอบตัวตลอดเวลา

ผู้อพยพคนอื่นเห็นการกระทำของ

บทที่ 169 สงสัยว่าเป็นโรคระบาด

ลี่รุ่ยที่เพิ่งอ้าปาก ก็ปิดปากเงียบ

หมอหลี่สูดหายใจลึก พูดอย่างหนักแน่น "คนไข้ที่เราเห็นในเมืองไป๋จี๋ มีผื่นแดงเป็นก้อนขึ้นตามตัว ส่วนอาการอื่นๆ เราไม่รู้เลย"

"เมื่อครู่ข้าตรวจร่างกายลุงของเจ้า จนถึงตอนนี้ยังไม่พบผื่นแดงเป็นก้อน"

"จากอาการวันนี้ ดูเหมือนอาการลมชั่