บทที่ 16 เดินทางลัด

บนถนนหลวงที่ทอดยาวไปทางใต้ของอำเภอตงถู มีขบวนคนประมาณสามสิบครอบครัวเดินทางเป็นแถวยาวหลายร้อยเมตร ถนนที่ซูยินและคณะเดินทางนั้น แม้จะเรียกว่าถนนหลวง แต่ก็เป็นเพียงถนนดินที่กว้างกว่าทางเดินทั่วไปเท่านั้น

หลังจากเดินทางประมาณสามชั่วยาม หัวหน้าหมู่บ้านจากหมู่บ้านซิ่งฮวาก็สั่งให้หยุ

บทที่ 17 ฝันร้าย

หลังจากเลี้ยวจากถนนหลวงเข้าทางลัด เดินทางประมาณหนึ่งธูป ทางเริ่มลาดขึ้น ยิ่งขึ้นสูง พุ่มไม้สองข้างทางก็ยิ่งหนาแน่น ถนนก็แคบลงเรื่อยๆ พอดีกับรถหนึ่งคันเท่านั้น

ทุกครอบครัวที่ขับรถต่างระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่กล้าขับเร็ว กลัวรถจะพลิกคว่ำ

หลังจากเริ่มขึ้นเขา หยางต้าซานก็รับหน้าที่ขับ

บทที่ 18 หญ้าเหม็น

เวลาตีสี่ครึ่ง คนทยอยตื่น ป่าที่เงียบสงบเริ่มคึกคัก เสียงบ่นของเด็กๆ ที่ยังงัวเงียและเสียงดุของผู้ใหญ่ก้องไปทั่วป่าเขา

คืนแรกที่นอนกลางป่า หลายคนยังปรับตัวไม่ได้ อีกทั้งกลางคืนมียุงเยอะ แทบไม่มีใครนอนหลับสบาย

ซูยินก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่เธอตื่นแต่เช้า เดินไปที่ลานว่าง เริ่มยืดเส