บทที่ 152 เสียแรงเปล่า

ชายชราได้ยินคำพูดของซูยิน พยักหน้าติดๆ กัน "ถูกต้องๆ"

คนรอบข้างหลายคนก็ได้ยินด้วย แต่ละคนมีปฏิกิริยาต่างกัน

บางคนอดไม่ได้ที่จะมองไปข้างหน้า แต่ไม่เห็นศพเลยสักศพ ยิ่งไม่ได้กลิ่นศพเน่าด้วย

ซูยินบอกสถานการณ์ไปแล้ว ส่วนพวกเขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอควบคุมได้ ท

บทที่ 153 เร่งเดินทางตลอดคืน

หนานอู่ไม่ยอมเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ ต้องการค้นหาต้นตอให้ได้

เพียงแค่ตามกลิ่นศพเน่า ก็หาต้นตอได้ง่ายๆ

ซูยิน หนานจิ่งจือ หนานอู่ หมอหลี่ และคนอื่นๆ ยืนอยู่บนคันนาด้านหลังหมู่บ้าน มองไปที่หลุมใหญ่ข้างหน้า เห็นศพเน่าเปื่อยนับไม่ถ้วนนอนอยู่ในหลุม

ศพเหล่านี้เน่าในระดับที่ต่

บทที่ 154 พักผ่อนและต่อสู้

ซูยินในรถม้าอยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น เมื่อรถหยุด เธอลืมตาขึ้นทันที

ในรถแน่นมาก ซูยินพิงอยู่ที่ขอบประตูรถ ผู้ใหญ่และเด็กๆ ในรถหลับสนิท เธอค่อยๆ เปิดม่านรถอย่างระมัดระวัง

"เกิดอะไรขึ้น?" ซูยินถาม

หยางหรงได้ยินเสียงหันมา "ยินยิน เจ้าดูป้ายหินนั่นสิ พวกเรามาถึงเมืองจิ