บทที่ 151

กลิ่นศพ

คนอื่นอาจมองไม่ออก แต่เมื่อสองคนที่มีสายตาแหลมคมมารวมตัวกัน เขาไม่เชื่อเลยว่าจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย

ไม่เห็นหรือว่าเด็กคนนั้น ทุกครั้งที่มีเรื่องเกี่ยวกับอำนาจท้องถิ่นหรือข้าราชการ ก็จะรีบวิ่งมาถามทันที

ซูยินคนนี้ ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ

หนานอู่รู้สึกเสียดาย "น่าเสียดายจริงๆ"

เขา

บทที่ 152

เสียแรงเปล่า

ชายชราได้ยินคำพูดของซูยิน พยักหน้าติดๆ กัน "ถูกต้องๆ"

คนรอบข้างหลายคนก็ได้ยินด้วย แต่ละคนมีปฏิกิริยาต่างกัน

บางคนอดไม่ได้ที่จะมองไปข้างหน้า แต่ไม่เห็นศพเลยสักศพ ยิ่งไม่ได้กลิ่นศพเน่าด้วย

ซูยินบอกสถานการณ์ไปแล้ว ส่วนพวกเขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอควบคุมได้

บทที่ 153

เร่งเดินทางตลอดคืน

หนานอู่ไม่ยอมเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ ต้องการค้นหาต้นตอให้ได้

เพียงแค่ตามกลิ่นศพเน่า ก็หาต้นตอได้ง่ายๆ

ซูยิน หนานจิ่งจือ หนานอู่ หมอหลี่ และคนอื่นๆ ยืนอยู่บนคันนาด้านหลังหมู่บ้าน มองไปที่หลุมใหญ่ข้างหน้า เห็นศพเน่าเปื่อยนับไม่ถ้วนนอนอยู่ในหลุม

ศพเหล่านี้เน่าในระดับที่