บทที่ 143 ข้ารู้ข่าว

ชาวบ้านซิ่งฮวาทยอยมารวมตัวกันใต้ต้นไม้ ทุกคนเหนื่อยจนพูดไม่ออก ปากแห้งจนเสียดายที่จะพูด กลัวเปลืองน้ำลาย

บางคนล้มตัวลงกับพื้น ไม่ขยับเขยื้อน ราวกับเป็นศพไร้ลมหายใจ

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเขาจะเดินตามรอยศพที่เกลื่อนถนนหลวงในไม่ช้า

ครอบครัวต้าจ้วงมาถึงเป็นคนสุดท้าย พอจะเดินเข้

บทที่ 144 ภัยถึงชีวิต

ชายผู้นำดูเหมือนจะเห็นความประหม่าของแม่ต้าจ้วง จึงยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ คิด ค่อยๆ เล่า"

พูดพลางเหลียวมองลูกน้องข้างหลัง "ไป เอาขนมเนื้อสามชิ้นมา"

ลูกน้องรีบหยิบขนมเนื้อสามชิ้นจากย่าม

กลิ่นหอมของเนื้อลอยมา ชายผู้นำส่งขนมเนื้อสามแผ่นให้แม่ของต้าจ้วง

"ป้า กินไปค

บทที่ 145 ไม่เหลือใครสักคน

"พูดตามตรง บางทีพวกเราอาจไว้ชีวิตพวกเจ้า ถ้าไม่พูด ทุกคนต้องตาย"

หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกถึงความเย็นที่คอ ความตายคุกคามอยู่เหนือศีรษะ

เขาไม่กลัว กลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด

เขารู้ว่าแม้พวกเขาจะพูด คนพวกนี้ก็จะไม่ปล่อยพวกเขาไป

ในวินาทีที่แม่ของต้าจ้วงเปิดปาก ชะตากรรมของทุก