บทที่ 130 ถูกรังแก

ครอบครัวซูหลงทางในป่า

ทุกคนเหมือนแมลงวันไร้หัว เดินวนในป่าลึก

"พี่ ข้าเหนื่อย" ซูซิ่นกวงหน้าแดง เหงื่อท่วมหน้าผาก มือถูกพี่ชายจูงวิ่งมาตลอด

"อดทนอีกหน่อย พอห่างจากพวกนั้นพอแล้วค่อยพัก"

ซูซิ่นกวงกัดฟันทน ให้พี่ชายลากวิ่ง

หลังผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหว

"ไม่ไหวแล้ว

บทที่ 131 แผนการของคุณปู่ซู

ในยามดึก พี่น้องซูซิ่นหยางนอนพิงต้นไม้อยู่ที่ริมๆ

ในช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่น ได้ยินเสียงแผ่วเบา

ซูซิ่นหยางลืมตาขึ้น พอดีเห็นคุณปู่และคุณย่าลุกเดินเข้าไปในป่า

เขากำลังจะหลับตาต่อ แต่ปวดปัสสาวะขึ้นมา จึงลุกตามคุณปู่คุณย่าไป เดินไปไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงสนทนาของทั้งคู่

บทที่ 132 นั่นไม่ใช่เนื้อปกติ

ซูยินก็เห็นร่างที่คุ้นเคยเช่นกัน

"เป็นพวกเขา"

หนานจิ่งจือหันมา "เธอรู้จักหรือ?"

"อืม"

ซูเป่าจูเอ่ยปาก "ยินยิน พวกเราจะ...ไหม?"

ซูยินหยิบดาบยาว คนอื่นๆ เห็นแล้วต่างมองมาที่เธอ

"คนจากหมู่บ้านตระกูลหลี่"

หยางคนขายเนื้อและคนอื่นๆ เข้าใจแล้ว ต่างหยิบดาบยาว ตามเธอไป

ตอนนี้