บทที่ 107 ถึงอำเภออันผิง

"ประการที่สอง คนเรากินข้าวกินน้ำย่อมเจ็บป่วยได้ โดยเฉพาะบนเส้นทางหนีภัยนี้ การมีหมออยู่ในขบวนเป็นหลักประกันสำหรับพวกเรา"

"นี่คือความคิดของข้า ไม่ทราบว่าพวกคุณคิดยังไง มองยังไง?"

ครั้งนี้คุณนายซวีเป็นคนแรกที่พูด "ข้าเห็นด้วย ในขบวนของเรามีทั้งคนแก่และเด็ก มีหมอสักคน จะได้

บทที่ 108 ควรเชื่อใคร

ทุกคนแปลกใจ เพราะเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงจริงๆ

ยิ่งเข้าใกล้ประตูเมือง ก็ยิ่งได้ยินข่าวมากขึ้น

"อำเภออันผิงมีน้ำขาย"

มีคนตะโกนขึ้น ผู้อพยพที่เดินอยู่บนถนนได้ยินคำนี้ต่างเบิกตากว้าง ดวงตาเป็นประกาย

"แม่ ได้ยินไหม? คนนั้นบอกว่าอำเภออันผิงมีน้ำขาย"

"ที่นั่นมีน้ำ"

ผู้อพยพที่กระจ

บทที่ 109 ซื้อรถม้า

"สุภาษิตว่า: คนใกล้ตายมักพูดคำดี แต่คนนั้นไม่ได้ใจดีขนาดนั้น"

ตอนแรกที่ได้ยินเขาพูดถึงความลับ นึกว่าเขากำลังยุให้พวกเขาเข้าเมืองไปขโมยน้ำ แต่ตอนนี้ดูเหมือนไม่ใช่ หรืออาจจะเป็นทั้งสองอย่าง

"คุณซู ข้าขอถามหน่อยได้ไหม ว่าคุณตัดสินใจยังไง?" จางปิ่งเหลี้ยงสงสัย

"หนึ่ง หัวหน้าโจรค