บทที่ 106 การตัดสินใจที่จะอยู่หรือไป

ซูยินเบือนสายตากลับมามองทั้งสี่คน "พวกคุณก็เห็นแล้วว่าพวกเราก็ไม่ได้รวยอะไร มีของจำกัด ตอนอยู่ในหุบเขาข้าเคยพูดไว้ว่า การพึ่งพาตัวเองดีกว่าพึ่งคนอื่น ก่อนถึงอำเภออันผิง พวกคุณทั้งสี่คนควรคิดให้ดีว่าอนาคตจะเดินไปทางไหน"

"ยามลำบากช่วยเหลือกันได้ แต่คนอื่นไม่สามา

บทที่ 107 ถึงอำเภออันผิง

"ประการที่สอง คนเรากินข้าวกินน้ำย่อมเจ็บป่วยได้ โดยเฉพาะบนเส้นทางหนีภัยนี้ การมีหมออยู่ในขบวนเป็นหลักประกันสำหรับพวกเรา"

"นี่คือความคิดของข้า ไม่ทราบว่าพวกคุณคิดยังไง มองยังไง?"

ครั้งนี้คุณนายซวีเป็นคนแรกที่พูด "ข้าเห็นด้วย ในขบวนของเรามีทั้งคนแก่และเด็ก มีหมอสักคน จะได้

บทที่ 108 ควรเชื่อใคร

ทุกคนแปลกใจ เพราะเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงจริงๆ

ยิ่งเข้าใกล้ประตูเมือง ก็ยิ่งได้ยินข่าวมากขึ้น

"อำเภออันผิงมีน้ำขาย"

มีคนตะโกนขึ้น ผู้อพยพที่เดินอยู่บนถนนได้ยินคำนี้ต่างเบิกตากว้าง ดวงตาเป็นประกาย

"แม่ ได้ยินไหม? คนนั้นบอกว่าอำเภออันผิงมีน้ำขาย"

"ที่นั่นมีน้ำ"

ผู้อพยพที่กระจ