บทที่88เป็นยาแก้แก่นาง

“ร้อนร้อนมาก!”จางอวี่โหร่วรู้สึกว่าตัวเองเป็นดั่งปลาที่ถูกโยนลงในน้ำร้อนและได้แต่ขยับดิ้นรนไปตามอุณหภูมิที่สูงขึ้นแต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรงและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อร้อน

ตอนนี้บนเรือนร่างของเธอหลงเหลือเสื้อผ้าอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นในบทที่อยู่ในสวนดอกท้อเธอก็ถูกเป่ยจื่

บทที่89ถูกเอาเปรียบโดยสมบูรณ์

เจ็บ!

นั่นคือความรู้สึกแรกของจางอวี่โหร่วดูเหมือนว่าแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับนิ้วมือเธอก็ไม่มีเหลือแล้ว

ความร้อนภายในร่างกายของเธอลดน้อยลงไปไม่น้อยและทดแทนมาด้วยอาการปวดชาที่หลังและหลังร่างกายของเธอรู้สึกราวกับถูกรถทับผิวที่โผล่ออกมาภายนอกเต็มไปด้วยรอยปร

บทที่90เขาคือสัตว์ร้าย

ชายผู้นี้เหตุใดจึงไร้ยางได้เพียงนี้เห็นได้ชัดว่าท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจแต่ก็ยังบอกว่าตัวเองเสียหายอีก

จางอวี่โหร่วโมโหจนหัวเราะออกมา:“ข้าไม่ได้เชิญให้เจ้ามาช่วยข้าแม้ว่าข้าจะทำอะไรลงไปในระหว่างที่ไม่ได้สติข้าก็ไม่ได้มีสติรู้ชัดแต่เจ้าเองก็ไม่ได้สติหรือ?เร