บทที่87หลบหนีจากเงื้อมือมาร

จางอวี่โหร่วหยิกเข้าที่ต้นขาของตัวเองอย่างแรงพยายามที่จะเรียกสติของตัวเองเอาไว้มีเพียงการกระทำเช่นนี้เท่านั้นเธอจึงจะสามารถต่อกรกับเขาและหาโอกาสหลบหนีออกไปได้

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกเจ้าเรื่องร่วมหอกับท่านอ๋องชิงผิงไปแล้วและในตอนนั้นเจ้าก็เชื่อเรื่องนี้ตอนนี้ทำ

บทที่88เป็นยาแก้แก่นาง

“ร้อนร้อนมาก!”จางอวี่โหร่วรู้สึกว่าตัวเองเป็นดั่งปลาที่ถูกโยนลงในน้ำร้อนและได้แต่ขยับดิ้นรนไปตามอุณหภูมิที่สูงขึ้นแต่ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรงและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อร้อน

ตอนนี้บนเรือนร่างของเธอหลงเหลือเสื้อผ้าอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นในบทที่อยู่ในสวนดอกท้อเธอก็ถูกเป่ยจื่

บทที่89ถูกเอาเปรียบโดยสมบูรณ์

เจ็บ!

นั่นคือความรู้สึกแรกของจางอวี่โหร่วดูเหมือนว่าแม้แต่เรี่ยวแรงจะขยับนิ้วมือเธอก็ไม่มีเหลือแล้ว

ความร้อนภายในร่างกายของเธอลดน้อยลงไปไม่น้อยและทดแทนมาด้วยอาการปวดชาที่หลังและหลังร่างกายของเธอรู้สึกราวกับถูกรถทับผิวที่โผล่ออกมาภายนอกเต็มไปด้วยรอยปร