บทที่ 543 เอิกเกริกใหญ่มาก

�มือ แม้ว่าหลินจือเขินอาย แต่ก็ยังปฏิเสธเขาไปอย่างหนักแน่น

“ไม่ได้ เจ้าพอทีเถอะ”

เป่ยจื่อหัวไม่เข้าใจ ว่าทำไมนางถึงปฏิเสธเช่นนี้ หรือว่าไปทำอะไรให้นางโกรธหรือเปล่า?

หรืออาจเป็นเพราะช่วงนี้ข้ามัวแต่ยุ่งกับเรื่องในวังจนลืมนาง?

เขาครุ่นคิดและประเมินตัว

บทที่ 544 เมตตาและไม่ถือโทษ

��้วยอุปสรรคและตำนาน

แม้ว่าบ้านจางเคยเจอคนใหญ่คนโตมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยอึ้งเท่าครั้งนี้

พวกเขานึกภาพไม่ออกเลยว่าความแค้นของยุครุ่นก่อนนั้นตามมาถึงตอนนี้ ความรักและแค้นที่ยาวนานมาตลอดยี่สิบปี ภายใต้ที่พวกเขาไม่รู้อะไรเลยนั้นกลับไปทำลายทั้งสี่แคว้นไป แต่

บทที่ 545 ทุกอย่างถูกลิขิตไว้

��คนก็ได้มานั่งร่วมดื่มเหล้าฉลองกัน

จางเย่นหันรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดเชียนแย่ซิ้ว และไปขอโทษเขาด้วยความจริงใจ บ้านจางทุกคนก็ต้อนรับเชียนแย่ซิ้วคนใหม่

ถึงแม่ว่าพวกเขารู้สึกอึ้งทึ่งกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ แต่สุดท้ายก็พูดได้เพียงว่าฟ้าลิขิต

จากสถานะของโหร่ว