บทที่ 522 ความโศกเศร้า

�อฟังข่าวในหุบเขาด้วยความกังวลและร้อนใจอย่างหาไม่ได้

คงจะเป็นดังเช่นเสี่ยวเฟิงกล่าว เหตุเพราะมีเป้าหมายเดียวกัน เย่นอิ่งจึงไม่ได้คับแค้นใจ หลายวันมานี้ ทั้งสองเองก็อยู่ร่วมกันอย่างเป็นมิตร

ภายใต้การดูแลของเสี่ยวเฟิงนั้น เย่นอิ่งก็ค่อยๆดีขึ้น แต่แน่นอนว่าการที่ดีขึ้

บทที่ 523 การลงโทษและการช่วยไถ่ถอน

��ยาวนานนี้ ไม่อาจที่จะใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำของนางแล้วหายไปได้

นางจึงพูดขึ้น “หากเจ้ารู้ว่าข้าเคยทำสิ่งใดกับจางยวี่โหร่วมาบ้าง เจ้าคงไม่พูดจาเช่นนี้อย่างแน่นอน"

สิ่งเดียวที่เสี่ยวเฟิงอยากจะพูดคือ เท่าที่นางรู้มานั้นยังเรียกว่าน้อยหรือ?

"ตั้งแต่วัน

บทที่ 524 เขาตายแล้ว

�จะสนใจเรื่องในราชสำนัก แต่เมื่อได้ยินว่าอาจจะทำให้จางยวี่โหร่วตกอยู่ในอันตรายมากกว่านี้ นางก็ใจเย็นลงทันที

นางจะไม่ทำให้คุณหนูตกอยู่ในอันตรายเด็ดขาด！

"เย่นหลิน หชู่ถัน พวกเจ้าพาข้าไปตำหนักจิ๊วซาเดี๋ยวนี้ ข้าจะไปอยู่ข้างกายคุณหนู ข้าจะอยู่กับคุณหนู！"

นางไม่อาจร