บทที่ 510 เขาคือตัวปลอม

��้างหลังของเขา ทำให้เขาไม่เห็นสีหน้าของนางตอนนี้

จางยวี่โหร่วไม่รู้ว่าต้องเสียแรงมากแค่ไหน ที่พยายามจะเก็บความรู้สึกที่เมื่อได้รู้ความจริง

พอรู้สึกว่ามือของนางไม่ขยับ เขาสงสัยจึงหันหน้าไป ทันใดนั้นนางก็ดึงปิ่นออกมาจากหัวของตนเอง ผมทั้งหัวของนางก็ถูกปล่อยออกมา

บทที่ 511 ตามหาเซียนแย่ซิ้ว

��ำที่รู้ไม่เกินสามคน แม้กระทั่งหวงเย่ยังไม่รู้เรื่องนี้

หชู่ถันเป็นคนอยู่ในเหตุการณ์ ก็ต้องไม่ลืมอยู่แล้ว！

อะไรนะ รอยแผลเป็นหายไป！

เรื่องนี้ทำให้หชู่ถันรู้สึกตกใจยิ่งนัก จะเป็นไปได้เยี่ยงไรที่ไม่เห็น！แขนของท่านประมุขมีรอยแผลที่ไม่เคยบดบังได้ นี่ถือว่าเป

บทที่ 512 ออกจากตำหนักจิ๊วซา

/ เมื่อหชู่ถันอ้างว่าจะออกจากที่นี่ก็เพราะจะไปหาสมุนไพรป่า เขาจึงถามคำถามเขาเยอะมาก

“เจ้าจะจากไปแล้วหรือ? หวงเย่ไม่อยู่แล้ว คนที่สามารถแบกเบาภาระกับข้าก็มีแค่เจ้า เจ้ากลับจะจากไปเยี่ยงนี้?”

พอจางยวี่โหร่วช่วยเขาคิดข้ออ้างและเหตุผลต่างๆเสร็จ หชู่ถันจึงให้เหต