บทที่ 470 ชื่อของเด็กน้อย

พอเห็นสถานการณ์เยี่ยงนี้ จางยวี่โหร่วก็ไม่ควรไม่สนใจนาง นางก็คงต้องพูดอะไรออกมาบ้าง

บางครั้งถ้าบางคนเดินไปข้างหน้าแล้ว ก็คงยากที่จะกลับมา ทีแรกนางก็นึกว่ารอให้เป่ยจื่อหัวกลับมาแล้วคุยกันด้วยความใจเย็น เรื่องราวทุกอย่างก็คงผ่านไปได้ แต่ตอนนี้เหมือนยิ่งอยู่ยิ่งแย่

บทที่ 471 คำท้าของหวงเย่

ต่อไปเรื่องของหลินจือ จางยวี่โหร่วก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอีก

เพราะว่าหลังจากที่เป่ยจื่อหัวกลับไป จึงได้ประกาศพระราชโองการออกไป เขาจะฝึกฝนและเลี้ยงดูองค์ชายสี่และองค์ชายห้าเป็นทายาทที่สืบทอดบัลลังค์ของเขา รอให้พวกเขาทั้งสองเติบโตก็จะเลือกคนใดคนหนึ่ง

พอราชโองการได้ถ

บทที่ 472 หมากรุกในยี่สิบปีก่อน

เสี่ยวฟิงออกมาจากที่จางยวี่โหร่วแล้วกลับไปที่ห้องของตนเอง พอเดินไปถึงประตู กลับเห็นชายผู้สวมใส่อาภรณ์สีดำที่มีร่างผอมดูดีรอนางอยู่ที่นั่น

เพลาผ่านไปนานเยี่ยงนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเสี่ยวเฟิงกับเขาเหมือนจะแตกแยกกันไปแล้ว และเหมือนจะค่อยๆจืดจางกันไป

วันนี