บทที่ 469 น้ำหนึ่งใจเดียวกัน

“ทำไม แม้กระทั่งใต้เท้าเสิ่นยังถูกคำพูดของคนข้างนอกกดดัน จนไม่สนใจความสุขของลูกสาวตนเองเลยหรือ?”

หลินจือต้องส่ายหัวด้วยน้ำตา “หรือว่าข้าผิดเอง ที่ไม่ควรเห็นแก่ตัวเยี่ยงนี้ ตอนนี้เขาคือฮ่องเต้ เป็นราชาของแผ่นดิน ประชากรทั้งหมู่ทั้งปวงก็อยู่ภายใต้การดูแลของเขา เขา

บทที่ 470 ชื่อของเด็กน้อย

พอเห็นสถานการณ์เยี่ยงนี้ จางยวี่โหร่วก็ไม่ควรไม่สนใจนาง นางก็คงต้องพูดอะไรออกมาบ้าง

บางครั้งถ้าบางคนเดินไปข้างหน้าแล้ว ก็คงยากที่จะกลับมา ทีแรกนางก็นึกว่ารอให้เป่ยจื่อหัวกลับมาแล้วคุยกันด้วยความใจเย็น เรื่องราวทุกอย่างก็คงผ่านไปได้ แต่ตอนนี้เหมือนยิ่งอยู่ยิ่งแย่

บทที่ 471 คำท้าของหวงเย่

ต่อไปเรื่องของหลินจือ จางยวี่โหร่วก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอีก

เพราะว่าหลังจากที่เป่ยจื่อหัวกลับไป จึงได้ประกาศพระราชโองการออกไป เขาจะฝึกฝนและเลี้ยงดูองค์ชายสี่และองค์ชายห้าเป็นทายาทที่สืบทอดบัลลังค์ของเขา รอให้พวกเขาทั้งสองเติบโตก็จะเลือกคนใดคนหนึ่ง

พอราชโองการได้ถ