บทที่ 467 ความลับนี้ปิดไม่มิด

เขากล่อมนางนอนหลับไป แล้วก็ออกจากเรือน

เขาไปถึงกลางป่าไม้ไผ่ที่เงียบสงบ ที่นั่นมีใบไม้ร่วงเต็มพื้น และมีบรรยากาศที่เหน็บหนาว แต่พอนึกถึงสัญญาณที่เย่นหลินนัดเขา ก็น่าจะเป็นที่นี่

เพลานี้ ข้างหน้าก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น คนสองคนเหยียบใบไม้และกำลังเดินมา

บทที่ 468 ตำแหน่งฮองเฮาคงอยู่ยาก

หลังจากที่เสี่ยวเฟิงกลับมา ก็อยู่ข้างกายจางยวี่โหร่ว หงยวนกับหลันโข้ก็อยู่ดูแลนางด้วยกัน

เย่นหลินก็อยู่กับพวกนางด้วย เพราะว่าเสี่ยวเฟิงอยู่ในตำหนัก และเขาต้องอยู่ที่ตำหนักในฐานะที่เป็นคู่รักของเสี่ยวเฟิง

ในใจของทุกคนต่างก็มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ แต่แค่จ

บทที่ 469 น้ำหนึ่งใจเดียวกัน

“ทำไม แม้กระทั่งใต้เท้าเสิ่นยังถูกคำพูดของคนข้างนอกกดดัน จนไม่สนใจความสุขของลูกสาวตนเองเลยหรือ?”

หลินจือต้องส่ายหัวด้วยน้ำตา “หรือว่าข้าผิดเอง ที่ไม่ควรเห็นแก่ตัวเยี่ยงนี้ ตอนนี้เขาคือฮ่องเต้ เป็นราชาของแผ่นดิน ประชากรทั้งหมู่ทั้งปวงก็อยู่ภายใต้การดูแลของเขา เขา