บทที่ 462 ความลับที่กุมไว้ไม่ได้

ตอนนี้ ณ โรงเตี๊ยมที่ห่างไกลจากพวกเขามาก

ค่ำคืนที่แสนสงบ เสี่ยวเฟิงกลับนอนไม่หลับ

นางกับเย่นหลินออกจากได้หลายวันแล้ว ถึงแม้ทุกวันพวกเขาจะมีความสุขกันมาก แต่ในใจของนางกลับนึกถึงคุณหนูตลอดเพลา

โตจนป่านนี้แล้ว เป็นครั้งแรกที่จากคุณหนูมา ไม่รู้ว่าตอน

บทที่ 463 คำโกหกที่ผ่านไปอย่างราบรื่น

“เมื่อครู่นาง……พูดเป็นเรื่องจริงหรือ?” เสี่ยวเฟิงหยุดชะงักไป จากนั้นก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวัง

นางกำลังจะบอกเขาอย่างชัดเจนว่า ทุกอย่างที่เมื่อครู่เขาพูดกับเย่นอิ่ง นางได้ยินหมดแล้ว

เย่นหลินรู้สึกสะดุ้งแล้วรู้สึกกลัว แต่การเงียบของเขา ก็ทำให้เ

บทที่ 464 แฉความจริงทุกอย่าง

ทีแรกเย่นอิ่งฟังแล้วรู้สึกดีใจ แต่หลังๆมานางกลับรู้สึกโกรธและโมโหขึ้นมา คิ้วของนางขมวดเป็นปม

“เจ้ามันช่างกล้ายิ่งนัก ท่านประมุขอุตส่าห์ตกหลุมรักจางยวี่โหร่ว นั้นก็คือเรื่องประเสริฐที่สุดในชีวิตของนางแล้ว พวกเจ้าไม่ได้รู้จักขอบคุณก็ช่างเถอะ แต่ทำไมยังมาต่อว่าเขาเ