บทที่ 420 ไม่เจอหน้าแค่วันเดียวก็เหมือนดั่งสามปี

จางยวี่โหร่วนึกไม่ถึง นางแค่นอนหลับแค่ตื่นเดียว ก็กลับไม่เห็นเชียนแย่ซิ้วแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่สามารถอยู่เคียงข้างนางอย่างไม่ไปไหน แค่เขาไปไหนเขาก็จะบอกนางก่อน ครั้งนี้ก็เพราะว่าเขาไม่ได้รายงานนางล่วงหน้า จู่ๆก็จากไปเยี่ยงนี้ ทำให้นางรู้สึก

บทที่ 421 มาขอไถ่ความผิดถึงที่

จางยวี่โหร่วคอยพักผ่อนรักษาตัวเองอยู่แต่ที่เรือนทุกวัน ไม่ได้ออกไปไหนเลย คนข้างนอกก็คงไม่มีทางได้เห็นนาง

แต่ว่าก็มิอาจจะขัดขวางให้คนบางคนมาหานางถึงที่

โดยเฉพาะฝ่ายตรงข้ามเป็นถึงองค์หญิงที่มีฐานะที่สูงส่ง ตระกูลเห็นนางยังต้องถวายบังคม ทำขัดขวางนางไม่ให้เข

บทที่ 422 ว่าที่ภรรยาของหันยี่ฉี

ถึงแม้จางยวี่โหร่วรู้สึกแปลกใจ แต่สีหน้าของนางกลับไม่แสดงอาการใดๆ

“ข้าฟังไม่เข้าใจความหมายขององค์หญิง องค์หญิงเป็นคนสมเหตุสมผลเสมอมาไม่เคยที่จะละลายใจ ทำไมถึงต้องมาขอโทษข้า เจ้าอย่าพูดเล่นกับข้าเลย！”

ไป๋หลิงกวงค่อยๆส่ายหัวเบาๆ และน้ำตาไหลไม่หยุด สีหน้า