บทที่ 410 นางออกห่างเขาไม่ได้

พอนึกถึงนางที่เคยผ่านเรื่องราวที่โหดเหี้ยมมามากมาย ได้รับความเจ็บปวดมากมาย เขาก็รู้สึกปวดใจอย่างไม่สามารถบรรยายออกมาได้ แค่เกลียดที่ตนเองไม่ได้ปรากฏตัวอยู่ในภพที่แล้ว ไม่ได้ช่วยนางแบกความทรมานเยี่ยงนี้ไว้

ถ้ารู้เรื่องราวพวกนี้ให้เร็วกว่านี้ เขาก็คงไม่ปล่อยเป่ยจ

บทที่ 411 การล่มจมของตำหนักอ๋องชิงผิง

เสี่ยวเฟิงเห็นว่ามีคนอยู่เคียงข้างจางยวี่โหร่ว ถ้าตนเองไม่ได้อยู่เคียงข้างก็คงไม่เป็นอะไร ฉะนั้นนางเลยถือโอกาสบทที่นางมีเวลาก็ไปหาเย่นหลินที่ตำหนักอ๋องชิงผิง

บทที่นางถึงที่นั่น เห็นเขากำลังจะจัดการพวกบ่าวไพร่ ให้พวกเขาแยกทางกันไปหาตำหนักที่อื่นอยู่

บทที่ 412 ผู้หญิงของท่านประมุข

หชู่ถันได้รับพระราชโองการของท่านประมุขจากตำหนักจิ๊วซา ก็รีบเดินทางกลับไป

แน่นอน บทที่เขาจากมามันก็ไม่ได้ราบรื่น เพราะว่าตอนนี้ตำหนักจิ๊วซามีท่านอาจารย์เก่าแก่อยู่สองท่าน

ครั้งที่แล้วท่านประมุขกลับไปก็มีปัญหากับพวกเขา พวกเขาไม่สามารถทำอะไรกับเขาได้ ตอนนี้