บทที่ 409

ไม่ว่าจะชาติที่แล้วหรือชาตินี้

จางยวี่โหร่วรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก น้ำตาของนางก็ไหลริมออกมาอย่างไม่หยุด

นางกอดแขนของเขาไว้แน่นๆ และซบอยู่ตรงกลางอกของเขา “ทำไมเจ้าต้องดีกับข้าเยี่ยงนี้ ทุกครั้งเจ้าก็ทำต่อข้าเยี่ยงนี้ ข้าก็จะซาบซึ้งจนทำตัวไม่ถูก และรู้สึกไม่สบายใจ ทั้งๆที่ครั้งแรกที่

บทที่ 410

นางออกห่างเขาไม่ได้

พอนึกถึงนางที่เคยผ่านเรื่องราวที่โหดเหี้ยมมามากมาย ได้รับความเจ็บปวดมากมาย เขาก็รู้สึกปวดใจอย่างไม่สามารถบรรยายออกมาได้ แค่เกลียดที่ตนเองไม่ได้ปรากฏตัวอยู่ในภพที่แล้ว ไม่ได้ช่วยนางแบกความทรมานเยี่ยงนี้ไว้

ถ้ารู้เรื่องราวพวกนี้ให้เร็วกว่านี้ เขาก็คงไม่ปล่อยเป่

บทที่ 411

การล่มจมของตำหนักอ๋องชิงผิง

เสี่ยวเฟิงเห็นว่ามีคนอยู่เคียงข้างจางยวี่โหร่ว ถ้าตนเองไม่ได้อยู่เคียงข้างก็คงไม่เป็นอะไร ฉะนั้นนางเลยถือโอกาสบทที่นางมีเวลาก็ไปหาเย่นหลินที่ตำหนักอ๋องชิงผิง

บทที่นางถึงที่นั่น เห็นเขากำลังจะจัดการพวกบ่าวไพร่ ให้พวกเขาแยกทางกันไปหาตำหนักที่อื่นอยู่