บทที่ 405 เกลียดจนเข้ากระดูก

และจางยวี่โหร่วเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นางไม่ได้ตกใจเพราะว่าความน่ากลัวของหน้า แต่เป็นเพราะว่าใบหน้านั้นนางรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

เพราะว่านางจำได้อย่างชัดเจนเลยว่า ตอนแรกที่นางเข้าไปอยู่ตำหนักอ๋องชิงผิง มีคืนๆหนึ่ง นางเคยฝันร้าย

ในฝันนั้นตนเองได้ตื่นขึ้

บทที่ 406 โกรธตัวเองอย่างเจ็บใจ

“เด็กคนนี้ พวกข้าก็สามารถเลี้ยงด้วยกัน ลูกของเจ้า ก็คือลูกของข้า ข้าจะไม่ยอมให้แม่ลูกต้องถูกทำร้าย！” เขาสบตาของนาง และพูดขึ้นอย่างจริงจัง

นางลืมตาโต และทำตัวไม่ถูก

ที่ผ่านมา ความรู้สึกที่นางมีกับเขาก็คือเขาชอบบ้าอำนาจ เขาจะทนความกดดันเยี่ยงนี้ได้เยี่ยงไ

บทที่ 407 เห็นคุณค่าคนที่อยู่ต่อหน้า

หลังจากกลับมา นางก็ได้ยินคำถามที่พวกเขาถามนางขึ้น

ก็คือเกือบกับถุงเงินลายนกยวนยันและฆาตกรที่ข้าจางไท่ซือว่าเป็นหันยี่ฉีหรือไม่

จางยวี่โหร่วไม่รู้ว่าควรตอบเยี่ยงไรดี เพราะว่าตอนนี้ถึงแม้ว่าจะชี้ตัวได้ว่าเป็นใคร ก็ไม่สามารถที่จะเอ่ยปากบอกพวกเขาได้