บทที่ 321 การยัดเยียดและยั่วยวน

“ข้าขอโทษ ข้ามันไม่ดีเอง ขอบใจเจ้านะที่กลับมา”

ที่แท้มันเป็นเยี่ยงนี้จริงๆ แค่ให้เขาได้เห็นนาง เขาก็จะฝ่าฝืนกฎของตนเอง จนกระทั่งลืมแผนของตนเองไปเลย แค่อยากจะจับนางเข้ามากอดแน่นๆ และไม่อยากปล่อยมืออีก

เขารู้ว่าตนเองทำเยี่ยงนี้มันผิด หรือว่า…… เขายอมให้

บทที่ 322 การได้มาด้วยตัวเอง

ความอบอุ่นของแสงเทียนได้ส่องสว่างทั่วห้อง แต่กลับไม่ได้ช่วยสร้างบรรยากาศที่สร้างอารมณ์ให้ทั้งสองเลย ทุกอย่างอยู่ในความสงบและความเยือกเย็น

บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเหงา ได้ยินแค่เสียงตะโกนออกมาอย่างตกใจ จากนั้นก็มีเสียงของตกให้ดังขึ้นดังๆ

หันยี่ฉียืนอยู่ตรง

บทที่ 323 ใบหน้าที่แท้จริงของหวงเย่

จางยวี่โหร่วไม่รู้ว่าตนเองได้คิดอะไรจึงมาถึงที่นี่ ตอนนั้นในหัวสมองของนางก็ได้วุ่นวายไปหมด แม้กระทั่งคิดยังคิดไม่ออก และไม่รู้ว่าที่หวงเย่คุยกับนางเป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือเป็นเรื่องที่ผิด

และสุดท้าย นางก็ได้ละทิ้งอำนาจในการเลือกของตนเอง และมอบทุกสิ่งไว้ใ