บทที่ 236 ยากที่จะแยกความจริงกับความฝัน

ตกดึกแล้ว ในตอนนี้ได้ถึงเวลายามจื่อ

แม้ว่าจะเป็นตำหนักชิงผินที่เงียบสงัด แต่ก็เงียบเหงาไปทั้งหมด

นอกจากทหารเฝ้ายาม คนอื่นส่วนใหญ่หลับกันหมดแล้ว

คืนนี้หันยี่ฉีไม่ได้กลับมา ดังนั้นจางยวี่โหร่วจึงนอนหลับอย่างสงบตั้งแต่หัววันแล้ว

บางทีอ

บทที่ 237 ยอมทำลายรูปโฉมของตนเอง

“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นเพคะ！ยี่ฉี พวกเราไม่ใช่ว่าเคยพูดความในใจของกันและกันอย่างตรงไปตรงมาตั้งนานแล้วหรือเพคะ เหตุใดพระองค์ถึงได้ทรงสงสัยในความรู้สึกของหม่อมฉันที่มีต่อพระองค์ล่ะเพคะ? พระองค์ทรงเชื่อหม่อมฉัน ความชอบที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์จะต้องไม่เปลี่ยนแปลงเพราะว่า

บทที่ 238 คนที่ไม่กลัวตายมากที่สุด

“แอ่ก...แอ่กๆ...” หวงเย่กุมไปที่หน้าอก เลือดสีแดงสดทะลักขึ้นมาบนลำคอ

ยังดีที่พลังภายในของเขาหนาแน่น จึงถูกกำลังภายในของเขากดทับเอาไว้ หากกระอักเลือดออกมาจริงๆ เขาควรจะขายหน้าแค่ไหนกันเชียว

เรื่องแรกที่ทำ คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่เป็นห่วงอาการบาดเจ็บของต