บทที่ 196 ปัจจัยชี้ขาดเรื่องราชบัลลังก์

“เป็นข่าวที่จ้าวซินซินด้านโน่นส่งมา ตอนนี้หล่อนได้รับความไว้วางใจจากจางยวี่โหร่วแล้ว แน่นอนสามารถล้วงเอาความลับมากมายจากนางมาไม่น้อย” เป่ยจื่อห้าวกล่าวตามความเป็นจริง

“อะไร? จางยวี่โหร่วนั่นไม่ใช่ฉลาดมากหรือ ความลับที่ยิ่งใหญ่สำคัญเช่นนี้ ทำอย่าง

บทที่ 197 ไร้น้ำใจที่สุดคือครอบครัวราชนิกุล

“แค๊ก...แค๊ก ๆ จื่อห้าวเจ้ามาพอดี เจิ้งยังคิด...ยังคิดส่งคนไปหาเจ้า เจิ้งมีวาจาคิดอยาก...คุยกับเจ้า”

เมื่อเป่ยจื่อห้าวเห็นเขาพูดจายากลำบากเช่นนี้ รีบก้าวไปข้างหน้าอย่างกังวลทันที ลูบพระทรวงของพระองค์ให้ลมปราณโล่งสบายขึ้น

“เสด็จพ่อ พระอง

บทที่ 198 ผู้สืบทอดราชบัลลังก์

เป่ยจื่อห้าวตกใจอึ้งไปอีกครั้งดูเหมือนว่าเขาจะรู้ชัดเจนว่าเขาคิดจะพูดอะไร แต่เขากลับไม่เข้าใจว่าที่แท้เขามีเป้าหมายอะไร

“เสด็จพ่อ พระองค์...ทรงคิดถึงพระมเหสีองค์ก่อนอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมมักจะได้ยินพระมารดาทรงเอ่ยถึงพระมเหสีองค์ก่อน พระมเหสีองค์ก่อ